Από την Ενδοχώρα, 1945 

ΩΣ  ΕΡΓΟΝ ΑΤΕΛΕΥΤΗΤΟ 

Στον  Μαράκη

Η  μέθη  των  κυμάτων  είναι  μήνυμα          

Που πάει ο  ποντοπόρος  στην  καλή του

Γαλήνια  νύχτα  το  βελούδο  της σιγής

Μέσα  στ’ αστέρια που κυλούν  στην  πρύμη

Για  το  ταξείδι των  ιστών  για  το  ταξείδι των αρμάτων

Αρματωσιάς μιας  σκούνας  ηνιόχου

Τεθρίππου  βαίνοντος  προς  την  χαρά

Καταυλισμών  ατσίγγανων  με  κοριτσάκια

Πιο  θελκτικά  κι’  από  τα  μάτια  τους

Όταν  σκιρτούν  στην πάχνη  της  πρωίας.  

ΕΑΡ  ΣΑΝ  ΠΑΝΤΑ  

Καλύπτουσα  τα  κύματα  του δορυάλωτου  χωριού  με το κόκκινό  της  φόρεμα

Πρώτα  μικρή  κ’ έπειτα  μεγάλη

Ανεβαίνει  στην  κορυφή  του πύργου

Και πιάνει τα  σύννεφα και τα  συνθλίβει  επί  του  στήθους  της

Ίσως  ποτέ  να  μην  υπήρξε  μεγαλείτερος  καϋμός  απ’ τον δικό της

Ίσως  ποτέ  να  μην  έπεσαν  ψίθυροι  πιο  πεπυρακτωμένοι στην επιφάνεια  ενός  προσώπου

Ίσως  ποτέ   δεν  εξετέθη  στην  κατανόησι  ανθρώπου έκθεσις  πιο εκτεταμένη

Έκθεσις  πιο ποικίλη πιο περιεκτική από την ιστορία που  λεν  τα νέφη αυτής  της  εξομολογήσεως

Εδώ κ’ εκεί  τα  κόβουν  λαιμητόμοι

Θερμές σταγόνες  πέφτουνε  στην  γη

Ο γήλοφος  που  σχηματίσθηκε  στο  κυριώτερο  σημείο της  πτώσεως

Φουσκώνει  και   ανεβαίνει  ακόμη